नाव - भाजणी (थालीपीठाची) (Bhajani-Thalipeeth)
प्रकार:
|
मूळ पदार्थ
|
तयार पीठ
|
4 किलो
|
प्रक्रिया: भाजणे, पीठ करणे
|
पौष्टिकता:
|
कर्बोदके
|
प्रथिने
|
क्षार
|
तंतुमय (विद्राव्य व अविद्राव्य) पदार्थ
|
वेळ:
|
पूर्वतयारीचा:
|
1 तास
|
नीट नियोजन केल्यास धान्ये व कडधान्ये एकाच वेळी निवडता व भाजता येतात (एक
निवडून मग भाजताना दुसरे निवडणे, याप्रमाणे)
|
|
पाककृतीचा:
|
2 तास
|
|||
नाव:
|
भाजणी
|
प्रस्तावना:
|
·
भाजणी हा मराठी
खाद्यसंस्कृतीत जन्मलेला एक वैशिष्ट्यपूर्ण आणि विशेष गुणसंपन्न मूळ पदार्थ आहे.
भाजलेली धान्ये व कडधान्ये यांचे हे, “लगेच उपयोग करण्यास तयार” या स्वरूपाचे
मिश्र पीठ आहे. हे घरात असेल तर घाईच्या किंवा अडचणीच्या वेळी केव्हाही 10
मिनिटांत खाण्याची सोय करता येते.
·
भाजणीचा उपयोग करून
अनेक वैशिष्ट्यपूर्ण, चविष्ट व खमंग पदार्थ करता येतात. यांपैकी दोन
पदार्थांच्या पाककृती आपण आधीच केल्या आहेत आणि आणखीही काही आपण नंतर करायला
शिकणारच आहोत.
·
पण पौष्टीकपणा हा
भाजणीचा सगळ्यात महत्त्वाचा गुणधर्म आहे.
·
शिवाय इतर अनेक
पदार्थांतही हिचा एक घटक पदार्थ म्हणून किंवा पदार्थाची गुणवत्ता वाढवणारा
पदार्थ म्हणून उपयोग करता येतो.
·
महाराष्ट्रात ही व हिचे
पदार्थ इतके प्रसिद्ध व लोकप्रीय आहेत की उपासाच्या दिवशीही लोकांना हिच्याशिवाय
चैन पडत नाही. म्हणून वेगळी “उपासाचीही भाजणी” व तिचे शिवाय वेगळे चविष्ट व खमंग पदार्थ मराठी लोकांनी शोधून काढले आहेत.
(पण उपासाच्या भाजणीची कृती नंतर कधीतरी.)
|
इच्छा:
|
तर आपण आता ही
अनेकगुणसंपन्न भाजणी तयार करूया.
|
पूर्वतयारी:
|
·
बाजारातून निरनिराळी
धान्ये व कडधान्ये आणून ती निवडून ठेवणे.
·
तांदूळ धुवून वाळवून
ठेवणे.
|
साहित्य
व कृती:
|
1) सोपी पद्धत – बाजारातून तयार भाजणीचे पीठ विकत आणणे.
पण भाजणी घरी करण्याचे फायदे –
·
निवडक धान्ये व
कडधान्ये आणणे, ती निवडणे व भाजणे यांवर स्वतःचे नियंत्रण.
·
घटक धान्ये व कडधान्ये
यांची निवड व प्रमाण यांवरही आपले स्वतःचे नियंत्रण. (जास्त फायद्यासाठी महाग
कडधान्यांचे प्रमाण विकतच्या भाजणीत अर्थातच कमी असते).
·
दर वेळी भाजणी करताना
धान्ये व कडधान्यांच्या प्रमाणात गरजेनुसार बदल व प्रयोग करण्याचे स्वातंत्र्य.
·
भाजणी करणे मुळीच अवघड
नाही व ती करण्यासाठी दोन महिन्यांतून सुट्टीच्या दिवशी फक्त दोन-तीन तास खर्च
करावे लागतात.
2) पारंपारिक पद्धत 1 –
·
साहित्य: धान्ये (तांदूळ, ज्वारी, गहू व बाजरी) – एकूण 4 किलो; कडधान्ये (हरभरा-डाळ, मुग-डाळ, uउडिद-डाळ) – एकूण 1 किलो; धणे
एक वाटी व जिरे अर्धी वाटी. (धान्य-कडधान्य प्रमाण 4:1)
·
कृती: सर्व धन्ये, कडधान्ये व धणे-जिरे भाजून घ्या व निवण्यासाठी पसरून ठेवा.
नंतर त्यांचे (जरा जाडसर) पीठ दळून आणा (चांगल्या व सहज व्यायामासाठी घरी
जात्यावर दळा असे म्हणण्याचा मोह होतो पण तुम्ही म्हणाल, हे म्हणायला तुमचे काय जाते? आणि जाते
म्हणजे काय? व ते आणायचे कुठून?)
3) पारंपारिक पद्धत 2 – 18 धान्य पद्धत –
·
साहित्य: 7 धान्ये (तांदूळ, ज्वारी, गहू, बाजरी, वरी, नाचणी व मका) – एकूण 4 किलो; 11 कडधान्ये (मूग,
मटकी, हरबरा, चवळी, मसूर, उडीद, तूर, घेवडे, वाटाणे, पावटे, हुलगे/सोयाबीन यांपैकी
उपलब्ध डाळी व इतर संपूर्ण कडधान्ये) – एकूण 1 किलो; धणे
व जिरे. (धान्य-कडधान्य प्रमाण 4:1)
·
कृती: वरीलप्रमाणे.
4) आमची पद्धत –
·
साहित्य: उपलब्ध सर्व धान्ये (तांदूळ, ज्वारी, गहू, बाजरी, वरी, नाचणी, मका, इ.)
समप्रमाणात – एकूण 3 किलो; उपलब्ध सर्व कडधान्ये संपूर्ण (मूग, मसूर, उडीद,
हरभरा, वाटाणा, चवळी, घेवडा, सोयाबीन, इ.) किंवा त्यांच्या सालांसकट डाळी
(तूर, मूग, मसूर, उडीद हरभरा, इ.) – एकूण 1 किलो; धणे व जिरे. (धान्य-कडधान्य
प्रमाण 3:1)
·
कृती: वरीलप्रमाणे.
|
समृद्धीकरण
|
·
धान्ये व कडधान्ये
भाजून केल्याने भाजणी पचनास चांगली असून त्यातील अन्नपदार्थांची जैव-उपलब्धता1
वाढते.
·
नुसत्या
धान्य-पिठापेक्षा कडधान्ययुक्त भाजणी केव्हाही जास्त पौष्टीक असते. मुख्यतः
धान्यांतील प्रथिनांतील काही अत्यावश्यक अमीनो आम्लांच्या2 कमतरतेची
भरपाई कडधान्यांतील प्रथिनांतील त्या अमीनो आम्लांच्या पुरवठ्यामुळे होते.
·
जितकी जास्त प्रकारची
धान्ये व कडधान्ये आपण वापरू त्या प्रमाणत एकेका धान्य-कडधान्यातील घटक
पदार्थांच्या कमतरतेची भरपाई होते. म्हणून आमच्या पद्धतीत (व 18 धान्य
पद्धतीत) अनेक प्रकारची धान्ये-कडधान्य वापरली आहेत.
·
तसेच त्यामुळे व
डाळींऐवजी संपूर्ण कडधान्य वापरल्यामुळे भाजणीची किंमतही (सरासरीएवढी) कमी होते.
·
आमच्या पद्धतीत कडधान्यांचे प्रमाणही वाढवले आहे (3:1). गरजेप्रमाणे (मुले वृद्ध व
आजारातून उठणार्या माणसांसाठी) ते आणखीही वाढवता येते (2:1). त्यामुळे
जास्त प्रथिने आपल्याला मिळतात.
·
सालीसकट कडधान्ये व संपूर्ण धान्ये वापरल्याने त्यांचे संपूर्ण फायदे (धान्यांतील प्रथिनांसह)
आपल्याला मिळतात व
भाजणीची चवही वाढते. तसेच त्यामुळे भाजणीचा ग्लायसेमिक निर्देशांक (Glycemic index –GI)3 कमी होतो. शिवाय उपयुक्त तंतुमय पदार्थही भरपूर प्रमाणात उपलब्ध होतात.
|
कौशल्य:
|
·
धान्ये व कडधान्ये लक्ष
ठेवून एकसारखी (व करपू न देता) भाजणे. हे काळपट धान्ये (बाजरी) व कडधान्यांच्या
बाबतीत अवघड असते.
·
सर्व धान्ये-कडधान्ये सुटी
सुटी भाजणे आवश्यक आहे कारण प्रत्येकाचा भाजण्याचा वेळ वेगळा-वेगळा असतो.
|
चिंतन:
|
·
आमच्या पद्धतीत संपूर्ण
कडधान्ये वापरल्याने व काळ्या घेवड्यामुळे भाजणी जास्त काळपट दिसते. (सध्याच्या
गोरेपणाच्या क्रेझच्या दिवसात हे पटतंय् का पहा!) आमच्या मते खायच्या
पदार्थाच्या रंगापेक्षा त्याची चव व गुण जास्त महत्त्वाचे.
·
घेवडे व सोयाबीनमुळे
भाजणी थोडी चिकट व चवीला उग्र वाटू शकते.
·
भाजणीच्या पारंपारिक
पदार्थांबरोबरच इतर कोणकोणत्या पद्धतींनी आपल्याला भाजणीचा उपयोग करता येईल हे
पाहिले पाहिजे व नवीन पाककृती शोधल्या पाहिजेत (कारण भाजणी ह अनेक अर्थांनी
अप्रतीम मूळ पदार्थ आहे).
·
पुढील काही दिवसांत अशा
अनेक पाककृती याच ब्लॉगवर पहा.
|
- जैव-उपलब्धता: एखाद्या अन्नपदार्थातील घटक पदार्थाची पचन व शोषणानंतर शरीराला होणारी प्रत्यक्ष उपलब्धता. (उदा. – पालकामधे भरपूर कॅल्शिअम व लोहक्षार असतात परंतु ते एकमेकांशी संयोग पावल्याने शरीरात शोषले जाऊ शकत नाहीत. तसेच उरलेले कॅल्शिअम ऑक्झेलेट क्षाराच्या स्वरूपात असल्याने तेही कमी प्रमाणात उपलब्ध होते. त्यामुळे पालकातील कॅल्शिअम व लोहक्षाराची जैव-उपलब्धता कमी आहे असे म्हटले जाते.)
- अत्यावश्यक अमीनो आम्ले: प्रथिनांचे पचन झाल्यावर त्यांचे अमीनो आम्लांत रूपांतर होते व ती शरीरात शोषली जातात. अशी 22 निरनिराळी नैसर्गिक अमीनो आम्ले असून त्यांपासून शरीरात स्वतःची वैशिष्ट्यपूर्ण प्रथिने तयार केली जातात. (ही शरीरातील एक महत्त्वाची जैव-रासायनिक प्रक्रिया आहे.) या 22 पैकी 9 फक्त आहारातूनच मिळवावी लागतात. आहारात त्यांची कमतरता असल्यास शरीरातील प्रथिन-निर्मिती प्रक्रिया मंदावते / बंद पडू शकते. (उरलेल्यांचे एकापासून दुसर्यात रूपांतर शरीरातच रासायनिक प्रक्रियेद्वारे करता येते त्यामुळे त्यांची कमतरता भासत नाही). म्हणून त्यांना अत्यावश्यक अमीनो आम्ले असे म्हणतात.
- ग्लायसेमिक निर्देशांक (Glycemic index –GI): पिष्टमय पदार्थाचे पचनानंतर ग्लूकोज शर्करेत रूपांतर होते व ती रक्तात शोषली गेल्यावर रक्तातील साखरेचे प्रमाण वाढते. शुद्ध ग्लूकोज शर्करेचे पचन होण्याची जरूर नसल्याने ती संपूर्ण प्रमाणात तातडीने रक्तात शोषली जाते व रक्तातील साखरेचे प्रमाण एकदम वाढते. एखादा पदार्थ ग्लुकोज शर्करेच्या तुलनेत रक्तातील साखरेचे प्रमाण किती वेळात व किती प्रमाणात वाढवतो त्याला त्या पदार्थाचा ग्लायसेमिक निर्देशांक (GI) असे म्हणतात. (ग्लुकोज शर्करेचा GI 100 मानला आहे.) काही अपवाद वगळता (उलट्या व जुलाब; उपासमार; मधुमेहाच्या उपचाराखाली असलेल्याला वेळच्या वेळी खाणे न मिळणे इत्यादींमुळे रक्तातील साखरेचे प्रमाण झपाट्याने कमी होणे) चांगल्या आरोग्याच्या दृष्टीने कमी GI असलेले अन्न खाणे चांगले.












